Posted by George Sakkas on facebook
March 3, 2022
ΤΡΙΣΠΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ,
ΑΠΟ ΤΟ 1990 ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1991.
Συνέχεια της από 21/1/22 δημοσίευσής μου…
Η επιστροφή από την Σουηδία με βρίσκει χαρούμενο αλλά και μπερδεμένο…
Δηλαδή είμαι Τρισποντίστας τώρα;
Σίγουρα πάντως, παρά το ότι είμαι ήδη δεκατρία χρόνια στο εμπόριο των αξεσουάρ μπιλιάρδου, και παρά το ότι κρατώ στα χέρια μου την αντιπροσωπεία των Soren Sogaard, δεν είμαι έμπορος μπιλιάρδων ακόμα…
Δεν είμαι, γιατί εξακολουθεί να ισχύει εδώ και δέκα χρόνια, ο περίφημος φόρος πολυτελείας, το απίστευτο χαράτσι της τάξης τού 70% που ζητά το τελωνείο για πολλά είδη, ανάμεσα τους καί από τά είδη μπιλιάρδου, φόρος που πρωτοεφαρμόστηκε στο τέλος του 1981 και κάνει τις τιμές των εισαγόμενων τραπεζιών απαγορευτικές.
Τρομερή τότε η γκίνια μου, αφού η πρώτη ημέρα εφαρμογής του φόρου είχε συμπέσει με εκείνη την πρώτη εισαγωγή μου σε Ιταλικές στέκες απο την άγνωστη ακόμα τότε στον πολύ κόσμο, “Longoni”!
Όμως τουλάχιστον η δεύτερη προσπάθεια μου να γίνω αιθουσάρχης δείχνει πιο επιτυχημένη!
Έξι χρόνια μετά την απόπειρα μου στο “Champion club” τής Νέας Σμύρνης που τερματίστηκε γρήγορα και άδοξα, το επίσης συνεταιρικό, μάλλον φτωχικό, αλλά γεμάτο καταπληκτικούς τύπους “Sakkas billiards” στα Άνω Πατήσια, είναι έτοιμο να κλείσει δύο χρόνια λειτουργίας…
Είμαι στο τέλος τής εποχής τού σερί, και πλησιάζει η ώρα για να κάνω λογαριασμό!
Τον Φεβρουάριο του 1990, το αγωνιστικό μου καντράν καταγράφει κάποιους αδιανόητους αριθμούς πρώτων επιτυχιών και ρεκόρ δεκαετίας σε Όπεν και σε επίσημα πρωταθλήματα…
Είναι η χρονιά πού η ανάγκη τών αιθουσών για μπιλιάρδα αμερικάνικου τύπου αρχίζει να γίνεται έντονη…
“Το χρώμα του χρήματος”, η ταινία που έδωσε βραβείο Όσκαρ στον Paul Newman και έκανε διάσημο τον Tom Cruise, παίχθηκε στους Ελληνικούς κινηματογράφους το 1987, και με γρήγορους ρυθμούς έβαζε σε εκατομμύρια νέους (και επιτέλους νέες) στην Ευρώπη, την ιδέα τού να ακολουθήσουν το νέο trend, αυτό το απίθανα ατμοσφαιρικό, ανταγωνιστικό, και διασκεδαστικό συνάμα σπορ!!!
Τελευταίες μέρες της άνοιξης…
Ο φόρος πολυτελείας, το 70% στις εισαγωγές που επιβάλλει το τελωνείο καταργείται, και τα εισαγώμενα μπιλιάρδα είναι πια ανταγωνιστικά σε τιμές…
Πρώτος πελάτης των Sogaard με παραγγελία εξι τραπεζιών, ο σύλλογος μπιλιάρδου Κατερίνης “Μακεδονικος”, ένας σύλλογος για τον οποίο οι περισσότεροι λίγα γνωρίζετε, αλλά που έκανε σπουδαία καθημερινή δουλειά για το άθλημα, θυσίασε το μισό του χώρο για να παρέχει κερκίδες στον κόσμο του, και διοργάνωσε στις 17/12/94 ένα αξέχαστο τριήμερο αγώνων με παρτενέρ τον σύλλογο Γαλλικού & Αμερικάνικου μπιλιάρδου “Pozarevats” από την Σερβία, παρουσία του δημάρχου Κατερίνης, κυρίου Μενέλαου Τερζόπουλου!
Λίγες μέρες μετά, ο πρώτος μου πελάτης στον… Νότο ήταν ο παλιός μας γνώριμος απο τον πρώτο “Ποσειδώνα”, ο αξιόμαχος στις 3σποντες, τις φαντεζί, καί σημαντικός για την εξέλιξη του αγωνιστικού μπιλιάρδου της περιοχής Γιώργος Μακρόπουλος, που έβαλε δύο τραπέζια 3.10 για την όπως αποδείχθηκε αργότερα, πολύ επιτυχημένη αίθουσα του στο Κερατσίνι.
Αυτή η πρώτη εισαγωγή των τελικά 16 τραπεζιών, έφθασε στην Αθήνα στα τέλη Αυγούστου, και οι παραδόσεις έγιναν στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1990…
Από την επόμενη εισαγωγή, έγινε το… δώσε και εμένα μπάρμπα!!!
Η ζήτηση ήταν πολύ μεγάλη, τα μπιλιάρδα πωλούνταν πλέον εύκολα και μαζικά, σαν να ήταν… τεμπεσίρια!
Όμως η μεταφορά και η τοποθέτηση τους που ήταν η δουλειά μου για τα επόμενα τρία χρόνια, ήταν άλλο ένα κακό νέο για το μπιλιαρδικό δεξί μου χέρι, και τις όποιες αγωνιστικές μου βλέψεις…
Στο τέλος του καλοκαιριού, ο ταχυδρόμος φέρνει νέο γράμμα από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, αυτήν την φορά με καταπληκτικά νέα…
Παρά το ότι δεν μετείχα σε άλλο τουρνουά εξωτερικού της χρονιάς, η έβδομη θέση του Πανευρωπαϊκού 3σποντων, μαζι με τους πόντους που μου έδινε η πρώτη θέση του Πανελλήνιου, μου επιτρέπουν να φιγουράρω στην όγδοη θέση της γενικής βαθμολογίας για το 1990!!!
Απίστευτο και όμως αληθινό!
Εάν οι διάσημοι που ξεπερνούσα ήξεραν πόσο λίγο είχα ασχοληθεί και πόσο λίγο κατείχα αυτό το παιγνίδι, θα είχαν βάλει τα…κλάματα!
Εξακολουθώ και κερδίζω όλα τα Όπεν τουρνουά στην Αθήνα, ενώ παράλληλα με έχει πιάσει μια μανία με τις καραμπόλες του προγράμματος του καλλιτεχνικού μπιλιάρδου, στις οποίες δεν πάω άσχημα, και παρά τα εκατοντάδες “τσαφ”, μια- μια τις κάνω δικές μου…
Μάλιστα τις προπονούμαι με τις επίσημες ακόμα τότε μπάλες των αγώνων, από ελεφαντόδοντο, αγορασμένες μαζί με άλλα απαραίτητα συμπράγκαλα του είδους αυτού, από τον Αυστριακό φανταιζίστα Robert Ιmmervoll…
Μέχρι να καταλάβω λίγα πράγματα για την τεχνική της κάθε φάσης, έχω κουρελιάσει 4 τσόχες, και έχω καταστρέψει δύο μπιλιάρδα…
Όμως η ευχέρεια που μου χάρισε η εξάσκηση σε καραμπόλες που εκτελούνται με μεγάλες ταχύτητες, ή με μεγάλες πιέσεις, αύξησε πολύ τις επιλογές μου σε λύσεις στις Τρίσποντες…
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αλλάξει πολύ το παιγνίδι μου, από “ελευθερίστικο”, σε δυναμικό και… ματσουκαδόρικο, πράγμα που σε συνδυασμό με τον μετριότατο μηχανισμό μου δεν μου άρεσε καθόλου, ούτε σαν εικόνα ούτε σαν άποψη..
Αντιγράφοντας την BWA, η CEB ανακοινώνει την έναρξη των Open στις Τρίσποντες, και με τοποθετεί έβδομο στους οκτώ προσκεκλημένους της τελικής φασης του Grand Prix τής Δανίας, στις αρχές Ιανουαρίου του 1991…
Θα χρειαστώ όμως την γραπτή άδεια και τις… ευλογίες της ΕΦΟΜ που πλέον διοικείται από τον λυκειάρχη της Νέας Σμύρνης, κύριο Καρακουλάκη…
Ζαλίζω, πιέζω και πείθω ώστε να διοργανωθούν αγώνες πρόκρισης μεταξύ των παικτών της Α Κατηγορίας, καθότι είχε αποφασιστεί η αναστολή όλων των Πρωταθλημάτων, για λόγους που ποτέ δεν κατάλαβα…
Αυτό, παρά το ότι ήμουν κάτοχος του τίτλου, απλά για να αποφευχθούν πιθανές γκρίνιες αφού αυτά τα τουρνουά ήταν κάτι καινούργιο και μάλιστα με έπαθλο…
Στο Champion club η διοργάνωση, τέλος Νοεμβρίου του 1990, και δεν θα δυσκολευτώ να κερδίσω το τουρνουά με 0.960 γενικό, ενώ στον τελικό, για μια ακόμη φορά θα βρεθεί ένας μόνιμος κάτοικος του βάθρου των Τρισπόντων της εποχής, ο πάντα παθιασμένος και μαχητικός Άρης Λάμπρου, που εκείνα τα χρόνια έγραφε την δική του ιστορία…
Τον Ιανουάριο του 1991, κατεβαίνω από το αεροπλάνο στην Κοπεγχάγη, και η αφίσα των αγώνων τραβά την προσοχή μου…Παρακαλώ τον πρώτο Δανό που βλέπω να μου μεταφράσει…
… Διεθνές Grand Prix στις Τρίσποντες… συμμετέχουν οι καλύτεροι παίκτες της Ευρώπης… Torbjorn Blomdahl, Dick Jaspers, Rini Van Bracht,…..George Sakkas…., με ενημερώνει πολύ ευγενικά, φτιάχνοντάς μου την μέρα!!!
Πριν καν φτάσω στο Bronby, έχει τύχει να δω τρεις φορές την αφίσα από το τζάμι του αυτοκινήτου … είμαι αλλού, σέ όνειρο, υπερπλήρης, δεν θέλω τίποτα άλλο!!!
Από το όνειρο ξύπνησα στό αεροπλάνο της επιστροφής!
Δεν είχα κάνει τίποτα άξιο λόγου, δυο νίκες σε βατές κληρώσεις, και ένα κόλλημα επι επτά στεκιές, στό “για δύο”, για να πάρω το ματς 2-0 σετ απο τον φίλο Tony Carlsen που δραπέτευσε με ανατροπή, για να με αποτελειώσει στο αμέσως επόμενο, ο… κολλητός.μου ο E.Vierat με 2-0.
17η θεση… υπάρχουν και χειρότερα…
Όμως αυτή η αφίσα που τύλιξα και έβαλα με μεγάλη προσοχή στην βαλίτσα μου, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι δεν ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω αυτό το ωραίο παραμύθι…
Δεν θα το παρατούσα, πάρα το ότι όλα στην ζωή και στις προτεραιότητες μου είχαν αλλάξει πιά…
Πήρα την απόφαση να παλέψω για μια ακόμα υπέρβαση, έστω και αν από την επόμενη μέρα απλώς, θα προσπαθούσα να καλλιεργήσω στο μυαλό μου την πίστη ότι μπορώ να τα καταφέρω λιγάκι καλυτερα..
ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ…
Φωτογραφία από το παλιό Champion club,
Αγώνες πρόκρισης για τα Grand Prix της Ευρωπης Νοέμβριος του 1990 …
Από αριστερά, Άρης Λάμπρου, ο
λυκειάρχης της Νέας Σμύρνης και πρόεδρος της ΕΦΟΜ 1990-3 Γιωργος Καρακουλάκης, και ο νικητης των αγώνων Γιώργος Σακκάς.
