Posted by George Sakkas on facebook
March 7, 2022

ΤΡΙΣΠΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ
ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 1991 !!!

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟ 3/3/22 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΟΥ…

Το επόμενο Όπεν της CEB θα άρχιζε μετά από λίγες εβδομάδες στην Ολλανδία, στην ίδια ευχάριστη πόλη κοντά στο Nijmegen που μου με είχε τιμήσει πριν δύο χρόνια με την έβδομη θέση της Ευρώπης στο Cadre 71/2…
Θα τα έδινα δήθεν όλα, προκειμένου να μήν με κατεβάσουν από το τρένο της τρισποντίστικης ευδαιμονίας των seeded players…
Δυστυχώς ομως, για να φτάσεις στο Wijchen, θα έπρεπε πρώτα να πρσγειωθείς και να μείνεις(όχι υποχρεωτικα – δεν σε υποχρέωνε κανεις!), μια νύκτα στο αχαλίνωτο Αμστερνταμ!

Καταλαβαίνεις ότι κάτι τέτοιο εύκολα σου γίνεται συνήθεια, και έτσι, σε ολα αυτά τα πολλά τουρνουά που διοργανώθηκαν σε Βέλγιο, Λουξεμβούργο, βορειοδυτική Γερμανία, το αεροπλάνο με κατέβαζε πρώτα στο Άμστερνταμ της ασυδοσίας!
Οι παραγγελίες σε μπιλιάρδα αυτήν την εποχή είναι πιό πολλές από αυτές που μπορούν να παραδώσουν οι Δανοί…
Ψάχνω, και μετά από δεκάδες fax και απανωτά επαγγελματικά ραντεβού που κλείνονται στις ημερομηνίες των αγώνων με κατασκευαστές απο όλες τις χώρες, επιλέγω τα Βελγικά Verhoeven, τα Ολλανδικά Wilhelmina, και κυρίως τα φουτουριστικά Europa master της Γαλλικής Chevillotte.
Συχνά τα ραντεβού αυτά τερματίζονται απότομα, πέντε λεπτά πριν αρχίσει κάποιος αγώνας μου, πράγμα που εαν έχετε βλέψεις, δεν σας συνιστώ καθόλου!
Επίσης εκείνη την εποχή, που ακόμα ο μπιλιαρδόκοσμος δεν ήξερε ούτε κατά πού πέφτει στόν χάρτη η Νότια Κορέα, τολμούσα και έκανα εισαγωγές ολόκληρων κοντέινερ με τραπέζια 2.80, που κάτω από τήν τσόχα διέθεταν πέτρωμα γρανίτη αντί για γραφίτη!
Το υπέδαφος της Κορεατικής χερσονήσου ήταν τότε γεμάτο από αυτήν την ακριβή πέτρα… Σήμερα, με τόσες χιλιάδες μπιλιάρδα πού αυτοί οι απίστευτοι τύποι εχουν κατασκευάσει για τις ακόρεστες ανάγκες τής τοπικής αγοράς, υπολογίζω, ότι είναι πιά πολύ κοντά στο να μην τους μεινει ούτε δείγμα!

Πολυ χιόνι, πάνω από μισό μέτρο στα απάτητα σημεία, υπαίθριο γηπεδο ice hockey στο Leidseplein του Άμστερνταμ για όσο διαστημα θα διαρκέσει ο πάγος…
Φτάνω στο πάρα πέντε ως συνήθως στον χώρο αγώνων, κίτρινος σάν το λεμόνι από τις κακουχίες της Ολλανδικής πρωτεύουσας, και γρήγορα νιώθω τήν ατμόσφαιρα παράξενα βαριά, κάπως ηλεκτρισμένη, και τούς γνωστούς μου σαν να με αποφεύγουν…
Το διαισθάνομαι και δέν τους αδικώ…
Τα έχουν με το σύστημα αυτών τών
Όπεν, που θέλει τούς Reymond Ceulemans και Ludo Dielis στα προκριματικά, και εμένα τον τυχάρπαστο στούς ελάχιστους τότε προσκεκλημένους…
Στην θέση τους θα το θεωρούσα ασέβεια, δεν θα έπαιζα, και όντως, τελικά οι Βέλγοι κολοσσοί δεν ήρθαν…
Ο πιό ενθουσιώδης στό μεγάλο πηγαδάκι ηταν ένας Ολλανδός που σε στυλ, περπάτημα, και γκριμάτσα, μου θυμίζει τον George Bourezg … de Paris!
Τον ξέρω και με ξέρει, δεν δίνει δεκάρα που είμαι παρών, συνεχίζει να χειρονομεί, και να μιλά φωναχτά για μένα, ακόμα και όταν πλησιάζω στο …πηγαδάκι..
Είναι ο καλύτερος παίκτης της πρωτεύουσας, και πρέπει να σας πω, ότι ακόμα και οι ίδιοι οι Ολλανδοί θεωρούν ότι οι πρωτευουσιάνοι τους, ανήκουν σε μια άλλη, λίγο… ασυνήθιστη ράτσα!
Από που τον ξέρω…που τον ξέρω…
Πρίν σχεδόν δύο χρόνια ήμασταν με τον Άρη Λάμπρου στο Viersen, κοντά στο Monchengladbach της Γερμανίας, και τυχαία πηγαμε με το τρένο στο Άμστερνταμ, και πάλι τυχαία βρεθήκαμε σε ένα μπιλιαρδάδικο/έδρα συλλογου!!!
(Τι σου είναι ο άνθρωπος…)
Αφού παίξαμε μερικές παρτίδες τρισποντες στόν άδειο σύλλογο, ο μπάρμαν μας ενημέρωσε ότι σε δύο ώρες θα πρέπει να φύγουμε, γιατί η αίθουσα, μετά τις 17.00 και για το υπόλοιπο της ημέρας, διατίθεται αποκλειστικά στα μέλη του Συλλόγου…
Επίσης, μας ζήτησε να παίξει μαζί μας μιάς και η βάρδια του είχε τελειώσει, μαζί με λίγες ερωτήσεις του τύπου από που είστε, που παίζετε, που πάτε, όπου οι απαντήσεις μας στην ουσία, δεν φάνηκαν να τον ενδιαφέρουν καθόλου…

Ο μπάρμαν ήταν δυνατός… παίζοντας εντός έδρας φάνηκε πιό δυνατός από τον Άρη, και τον καθάρισε 50-35 χωρίς να ιδρώσει…
Ζήτησα να παίξω και εγώ μαζί του, έφυγε στα γρήγορα μπροστά 6-7 καραμπόλες και πολύ άνετα, κράτησε την διαφορά αυτή μέχρι το τέλος.
Καπου εδώ, πρέπει να τονίσω ότι ο Άρης έχει τρομερό χιούμορ, και με τις ατάκες του, πολλές από τις οποίες έχουν μεινει στην ανέκδοτη ιστορία του μπιλιάρδου, μπορεί να σε κάνει να λιποθυμήσεις από τα γελια!
Στην Αθήνα εκείνες τις μέρες υπήρχαν
ατελείωτες κουβέντες και τσακωμοί ανάμεσα στούς καταστηματάρχες, για το ποιές αίθουσες βάσει κανονισμών και απαιτήσεων της ΕΦΟΜ (όχι ηλεκτρονικα παιγνίδια, μίνιμουμ τέσσερα Γαλλικού τύπου μπιλιαρδα, κτλπ), θα επρεπε να θεωρούνται σύλλογοι και ποιοί όχι…
Ακόμα γελάω με τον Άρη που και σε ζαχαροπλαστείο να μπαίναμε – αν ήταν του γούστου του – έλεγε με το φρύδι σε σχηματισμό ορθής γωνίας, σηκώνοντας τους ώμους του…
Έεε… Είναι σύλλογος!!!
Ο μπάρμαν μάς καθάρισε σάν αυγά, και εμείς αμίλητοι βαζαμε τις στέκες καί τά συμπράγκαλα πίσω στίς παλιού τύπου
μπαζούκα θήκες μας που μύριζαν γνήσιο δέρμα από δέκα μέτρα μακριά…
Στις 17.00, η πόρτα ανοιγόκλεινε συνέχεια και ο… σύλλογος γέμιζε παλαίμαχους, μαθουσάλες καί τζόβενα, όπου οι περισσότεροι έμπαιναν φορώντας στον λαιμό από πέντε μέχρι δεκαπέντε μετάλλια τα οποία υποθέτω οτι είχαν κερδισει μετά απο 50-100 χρόνια καριέρας σε εσωτερικά τουρνουά…

Σουρεαλιστική εικόνα, οι βετεράνοι ακροβολίστηκαν στα δέκα μικρά μπιλιαρδα με μιάν ανείπωτη ηδονή ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους και
σε χρόνους μηδέν βρέθηκαν τρείς ανά τραπεζι, δύο αντίπαλοι με τα μετάλλια τους, και ένας γραφέας με τα μετάλλια του επίσης…
Λογικα ένα βλέμμα με νόημα απο τον Άρη θα αρκούσε για να με πιάσουν κράμπες στο στομάχι και κλάματα από τα ασταμάτητα γέλια…
Οχι όμως εκείνη την ώρα που είχαμε τον πόνο μας!
Ζαλισμένοι φύγαμε με τα πόδια, πράγμα καθόλου λογικό, χωρις να σχολιάσουμε καθολου το ότι ηρθαμε στην Ευρώπη για αγώνες, μπήκαμε σε ένα…καφενείο, και μας …άρπαξε ενας μπάρμαν!!!
Απο το πολύ κρύο και τον αέρα της Βόρειας θαλασσας, τα μούτρα μας είχαν μαυρίσει, πάντα αμίλητοι φθάσαμε στο ξενοδοχείο και πέσαμε για ύπνο..
Ο ύπνος δεν με έπιανε για πολύ ώρα, αισθάνθηκα σαν κάποιος νά με κοιτάζει επίμονα… γυρίζω προς το κρεβάτι του ακινήτου και κουκουλωμένου Άρη, και από μια χαραμάδρα στό πάπλωμα βλέπω το ένα του μάτι να με κοιτά ορθάνοιχτο!
Ξαφνιάστηκα γιατι νόμίζα ότι κοιμαται, όταν επιτέλους η φωνή του ακούστηκε μπάσα σχολιάζοντας την…επικαιρότητα μέσα από τα παπλώματα…
Ρε μ@λ@κ@, πως μας άρπαξε έτσι ο μπαρμαν?
Χαχαχαχαχαααααα…..
Έ…λοιπόν, από την κρίση μελαγχολίας συνήλθαμε μετά από δυο μέρες, όταν στα γραφεία της Buffalo, ειδαμε φωτογραφία της Μεικτής Ολλανδίας με τον… μπάρμαν στην σύνθεσή της!!!
Από εδώ και πέρα, αυτός ο σπουδαίος παίκτης θα είχε ονομα!
O Frans de Vries λοιπόν ήταν ο… αιρετικός που αγόρευε εναντίον μου σήμερα στο Wijchen, και εν τέλει, πολύ καλά έκανε, γιατί τον καλύτερο μου εαυτό μπορούσα να τον δείξω, ή όταν κανείς δεν πίστευε σε εμένα, ή όταν βρισκόμουν σε κατάσταση “Όλοι σας, και μόνος μου”… χαχαχαχαααα…
Αρχίζουν τα ματς της τελικής 32αδας με ένα σύστημα απο το οποίο με μικρές αλλαγές προέκυψε το γνωστό σήμερα “διπλό νοκ αουτ”, και κανένας από τους τρεις παίκτες που βρίσκονται στο διάβα μου, δεν μπορεί να με φρενάρει!
Χωρίς να με προετοιμάσει κανείς, ή να μου πει να καθήσω πρώτα, με πληροφορούν από την γραμματεία, ότι το επόμενο μου παιγνίδι ειναι το πρωί στις 10.00 με τον έμπειρο Ολλανδό Louis Havermans, και αν κερδίσω, έτσι απλά, παίζω ΤΕΛΙΚΟ με τον νικητή του άλλου ημιτελικού μεταξύ Torbjorn Blomdahl – Rini van Bracht!!!
Οι δύο τους, μαζί και ο αείμνηστος Arie Weijenburg με καλούν για βραδυνή εξοδο, στην γειτονική φοιτητούπολη του Nijmegen, χωρίς μάλλον να υποψιάζονται ότι και μόνη της αυτή η πρόσκληση, αποτελούσε για εμένα μέγα τίτλο τιμής!
Ο Torbjorn έχει σαν σπόνσορα τον S.Sogaard, άρα ξέρει για την επιτυχία μου στην εμπορία των μπιλιάρδων, η συζήτηση γίνετε γύρω από το άτομο μου με κολακευτικά λόγια, μου εξομολογούνται ότι μέσα από τα τουρνουα και τα μικρά έπαθλα τους προσπαθούν να τα βγάζουν πέρα και να συντηρούν τούς δικούς τους,(τα έπαθλα ήταν πολύ μικρά τότε, μετά βίας 6-7 άτομα στον κόσμο μπορούσαν να ζήσουν από το μπιλιάρδο), την ίδια ώρα που αυτό εγώ, με έμμεσο βέβαια τρόπο το είχα ήδη καταφέρει… Παράλληλα ο Σουηδός αναφέρθηκε στο ποσο άλλαξαν οι εποχές, ποιος θα περίμενε ότι κάποιος από την Ελλάδα, θα διεκδικούσε τέτοιες θέσεις κτλπ..
Φυσικά κανείς τους δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί τι ρόλο έπαιξε τελικά αυτή η κουβέντα στην υπόλοιπη ζωή μου, και το πόσο πολύ, το όλο θέμα τής προσπάθειας για διεθνές μπιλιάρδο απομυθοποιήθηκε στο μυαλό μου μετά από εκείνο το βράδυ…

Στον ημιτελικό με τον Luis αποδείχθηκα ανέτοιμος ψυχολογικά για ενα τέτοιο βήμα, και μοιραία, όλα πήγαν στραβά…Βρηκα δύσκολες φάσεις, πολλές καραμπόλες μου πέρασαν σύριζα,
μέχρι και το Wilhelmina που επί τρεις μέρες δεν είχε “γύρει” ποτέ, εκεί, βάλθηκε να με τρελάνει…
Στο πρώτο, και στο τρίτο σετ έφθασα στις 12 καραμπόλες, αλλά έπεσε επάνω μου η κατάρα του Τουτανχαμών και… νερό δεν ήπια… Μπαμ και κάτω…0-3… και πίσω στην παρέα των ηττημένων!
Δίπλα μας ο Σουηδός θα εντυπωσίαζε, με 3-1, και με το διαστημικό για την εποχή 2.434 θα περνούσε στον τελικό, κόντρα στον Luis Havermans, ο οποίος βάζοντας του τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι, μας έκανε να νομίσουμε γιά μιά στιγμή ότι θα τον εκθρονίσει…
Ο διάδοχος του Ceulemans όμως που έχανε μάτς πολύ σπάνια, θα συντηρούσε και παλι την φήμη του καλύτερου και πιο διψασμένου παίκτη στον κόσμο, απλώς αυτήν την φορά, αγχωτικά καί δύσκολα, με 15-11 στο πέμπτο σετ!
Όσον αφορούσε τα δικά μας…υπαρξιακά
προβλήματα με το μουαγιέν, παρά το οτι είχα ξεπεράσει τον άσσο σε τρία Όπεν και στο μεγάλο Τρίαθλο του 90, μόλις εδώ, στις 17/2/91, και για πρώτη φορά επίσημα, το… Ελληνικό ψυχολογικό φράγμα του 1.000 γενικού μέσου όρου , ειχε επιτέλους – έστω και οριακά (1.011), σπάσει…

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ..

ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ 1991, Ο ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΑ 13 ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΎΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΚΑΙ ΖΥΓΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΈΣ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΠΙΛΙΑΡΔΟΥ…