Posted by George Sakkas on facebook
December 23, 2025

January 1978..
An invitation that changed my life..

* Memories of good times at
“39” BILLIARDS CLUB, in Patisia-Athens..

Μέσα Ιανουαρίου τού 1978…
Η κόκκινη συσκευή τού “39” κτύπησε γιά μία ακόμα φορά εκείνο το απόγευμα και η χαρακτηριστική φωνή του Γιώργου Τσιμόγιαννη ακούστηκε στα μεγάφωνα :
“Ο κύριος Σακκάς στο τηλέφωνο”
Εγώ ήμουν αυτός.

Ή φωνή στην άλλη γραμμή ήταν γρήγορη και κοφτή, έπρεπε να είσαι πολύ συγκεντρωμένος γιά να τα καταλάβεις όλα αυτά πού έλεγε..

“Μάθαμε ότι πριν λίγους μήνες κερδίσατε το ετήσιο τουρνουά τού “39” και θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Β’κατηγορίας κλπ, κλπ.”

Μου κόπηκαν τα γόνατα, στο τηλέφωνο ήταν ο ίδιος ο Σάββας Αναστασιάδης και η πρόσκληση του ήταν απίστευτα τιμητική για εμένα!

Το καλοκαίρι τής περασμένης χρονιάς τον είχα δει τυχαία μαζί με την φίλη του Ειρήνη στα νέα Στύρα Ευβοίας αλλά δεν είχα βρεί το θάρρος να τού συστηθώ..

Όντως είχα κερδίσει στο πρώτο τουρνουά Μπιλιάρδου που έλαβα μέρος, με 5.45 γενικό μέσο όρο.

Ήταν μία από τις πιο γνωστές και προσεγμένες Αθηναικές διοργανώσεις τής εποχής γιά παίκτες Β’ και Γ’ κατηγορίας, σε μπιλιάρδο μήκους 2.80μ , 120 καραμπόλες απόσταση στα προκριματικά, 180 καραμπόλες γιά την τελική φάση και δέσμευση μικρής Γωνίας.

Στον τελικό όπου είχα αντιμετωπίσει έναν πολύ αξιόλογο παίκτη, τον δικηγόρο Γιάννη Φουρλή, πέτυχα 9.47 μέσο όρο, την καλύτερη επίδοση τού τουρνουά.

Λίγες εβδομάδες πριν ο Βαγγέλης Αρτινοπουλος – ο πατέρας τού Άκη και τού Λούη – είχε αρχίσει να δείχνει ενδιαφέρον για την γρήγορη βελτίωσή μου και κυρίως γιά το ότι ενώ δεν σκάμπαζα από θεωρία, τα κατάφερνα αρκετά καλά.

Στο “39” υπήρχε έντονη ατμόσφαιρα και κουλτούρα αγωνιστικού μπιλιάρδου, αφού μέχρι πριν από ένα χρόνο (1976-77) οι Βασίλης Σειμένης, Σάββας Αναστασιάδης Γιώργος Ορφανουδάκης, Μάριος Φιλιππούσης, Μιχάλης Μπίτζας, Δημήτρης Δημητρακόπουλος και άλλοι διάσημοι παίκτες σύχναζαν εκεί καθημερινά.

Ακόμα και ο μεγάλος δάσκαλος, πρωταθλητής και ρέκορντμαν κόσμου Emile Wafflard είχε κάνει επίδειξη σε αυτήν την πολύ σημαντική γιά το Ελληνικό Μπιλιάρδο αίθουσα!

Δυστυχώς για εμένα, όλα αυτά έγιναν πριν να καταφέρω να περάσω την πόρτα τού 39..
Βλέπεις σε αντίθεση με άλλες αίθουσες τής Αθήνας, οι αδελφοί Τσιμόγιαννη ήταν πολύ αυστηροί στο θέμα ανηλίκων με αποτέλεσμα να μπορέσω να μπώ για πρώτη φορά στις 2 Ιανουαρίου τού 1977.

Στα μέσα Δεκεμβρίου τού 1977 και μετά την άνετη επικράτησή του στο πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, ο Σάββας Αναστασιάδης κατέβηκε τα 16 σκαλιά τού υπογείου της οδού Ευγενίου Καραβία 39, στα Κάτω Πατήσια..

Ενώ περπατούσε στον διάδρομο και κατευθυνόταν αριστερά προς το τραπέζι με το νούμερο 10, το μοναδικό μεγάλο μπιλιάρδο τής αίθουσας, ο Βαγγέλης Αρτινόπουλος τον σταμάτησε γιά να τον χαιρετίσει.

Ξέχασα να σας πω ότι η αίθουσα τού 39 διέθετε
ένα Γαλλικό μήκους 3.10μ.
δύο Γαλλικά μήκους 2.60
έξι(!) Γαλλικά μήκους 2.80 και
ένα Αμερικάνικο 9 ποδών.

Εκείνη την ώρα έπαιζα στο μπιλιάρδο 4, ένα Γαλλικό 2.80 και μου είχε έρθει μια απαίσια φάση την οποία είχα αποφασίσει να παλαίψω με ένα γυριστό από την δεύτερη μπάλα που ήταν κολλημένη στην μέση τής μεγάλης σπόντας και είχε ένα μέτρο+ απόσταση από τήν μπάλα μου, κλπ, κλπ.

Ο Βαγγέλης τού μιλούσε για εμένα, τού έλεγε ότι πριν λίγο καιρό κέρδισα το τουρνουά τής αίθουσας με νέο ρεκόρ αγώνων, ότι “έβγαζα” πολλές καραμπόλες και μάζευα κοντά μου τις μπάλες εύκολα παρά το ότι δεν είχα ιδέα από ορθολογικό μπιλιάρδο, ότι σχετικά πρόσφατα είχα εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο και ότι ήμουν μόλις 19 ετών.

Ο Σάββας κοντοστάθηκε για να με δει να παίζω.
Από συστολή δεν σήκωσα τα μάτια γιά να δηλώσω παρών ή να χαιρετίσω..

Εκτελώ, ήταν τέλειο, η μπάλα γύρισε απρόβλεπτα καλά και η καραμπόλα έγινε.

Παρέμεινα με τα μάτια χαμηλωμένα, δήθεν ότι δεν είχα καταλάβει ότι ο μεγάλος μετρ με παρακολουθούσε, περιμένοντας να ακούσω χειροκροτήματα, επευφημίες και άλλα τέτοια!

Αντ’ αυτού είδα τον Σάββα να σκύβει στο αυτί τού Βαγγέλη και να τού λέει κοφτά φεύγοντας προς το 3.10 :

Ακατάλληλος!!!

Να σου πω την αλήθεια, μου φάνηκε τόσο αλλόκοτο, που σχεδόν δεν με πείραξε..

Τέτοια καραμπόλα και να μην πεί ούτε ένα μπράβο?
Ούτε να καθήσει να δει τουλάχιστον άλλη μία καραμπόλα?

Λίγα χρόνια αργότερα κατάλαβα ότι προφανώς είχε δει οτι το χερι μου που δεν στεκάριζε καθόλου ίσια, αντιθέτως κινούταν σαν …μανιβέλα, συνηθισμένο κουσούρι παικτών που ξεκίνησαν το μπιλιάρδο χωρίς δάσκαλο..

Ελικοπτέρ (helicoptere!) το είχε βαπτίσει
το… φαινόμενο αυτό ο Wafflard και μαζί με ένα…σετ από τις απαραίτητες Βελγικες γκριμάτσες που έκανε, λιποθυμούσες από τα γέλια!!!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Φωτογραφία τού 1982, GEORGE SAKKAS, πολύ νέος..

Ή απόφαση είχε ήδη παρθεί..
Η υπόλοιπη ζωή μου θα ήταν γεμάτη Μπιλιάρδο!!!

***Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο μου Δημήτρη Ανδρέου για την πολύτιμη βοήθειά του.